Τις περισσότερες φορές είναι πολύ δύσκολο για ένα ζευγάρι να διατηρήσει τον ενθουσιασμό και το ερωτικό πάθος που το χαρακτήριζαν στην αρχή της σχέσης του. Οι απαιτήσεις του επαγγέλματος, τα οικονομικά άγχη και η ευθύνη ενός σπιτιού καταναλώνουν τον περισσότερο χρόνο και την ενέργεια των δύο συντρόφων. Όταν σε αυτά προστίθενται και οι ευθύνες των παιδιών, τα οποιαδήποτε αποθέματα διάθεσης εξαντλούνται και δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τη συνέχεια... Έτσι, οι μελετητές του φαινομένου του γάμου έχουν καταλήξει στην ύπαρξη τεσσάρων διαφορετικών σταδίων, ανάλογα με το αίσθημα της συζυγικής ικανοποίησης. Αυτά είναι:
1) Το αρχικό στάδιο, όπου η ικανοποίηση είναι μεγαλύτερη,
2) Το στάδιο της ανατροφής των παιδιών, το οποίο συνοδεύεται από μια αισθητή μείωση στην συναισθηματική και σεξουαλική ικανοποίηση του ζεύγους,
3) Η μέση ηλικία, κατά την οποία, φυσιολογικά, το ζευγάρι αισθάνεται πιο πλήρες. Η ηλικία αυτή συνοδεύεται από τη φυγή των παιδιών από το σπίτι και είναι αυτή στην οποία συμβαίνουν τα περισσότερα διαζύγια. Αν, όμως, οι δύο σύντροφοι καταφέρουν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες, είναι η ηλικία της μεγάλης ικανοποίησης.
4) Τα γεράματα.
Τα στάδια αυτά, όταν ερμηνευτούν σωστά, δεν οδηγούν απαραίτητα στο συμπέρασμα ότι ο γάμος προκαλεί τη μείωση της σεξουαλικής ικανοποίησης του ζευγαριού, αφού σε αυτό συνηγορούν τα διάφορα γεγονότα που συνοδεύουν ηλικιακά την κοινή τους πορεία,. Οι σχετικές μελέτες αντικατοπτρίζουν απλώς μια πραγματικότητα και, παρόλο που μοιάζουν ανησυχητικές, η γνώση τους αποτελεί το πλέον χρήσιμο όπλο για ένα ζευγάρι, ώστε να συνειδητοποιήσει ότι για τη βιωσιμότητα ενός γάμου χρειάζεται συνεχής προσπάθεια. Η σεξουαλική ζωή συνήθως είναι μία από τις πρώτες «παράπλευρες απώλειες» της αλλαγμένης εικόνας ενός ζευγαριού που περνάει την πόρτα της εκκλησίας: η ερωτική επιθυμία και των δύο συντρόφων μειώνεται και η συχνότητα των σεξουαλικών τους επαφών επίσης, κάτι που συμβαίνει ακόμη και στα νέα, ανύπαντρα ζευγάρια. Με λίγα λόγια, η σεξουαλική φαντασίωση «εξατμίζεται» στο θέαμα των καθημερινών υποχρεώσεων και το αυθόρμητο και παρορμητικο σεξ μοιάζει πια μακρινή ανάμνηση. Η πραγματικότητα μπορεί να γίνει ακόμη πιο σκληρή, αφού όσο πιο σπάνια κάνουν σεξ οι δύο σύζυγοι τόσο μικρότερη έλξη νιώθουν ο ένας για τον άλλο και, κατά συνέπεια, τόσο λιγότερο επιθυμούν να κάνουν σεξ, εγκλωβισμένοι σε ένα φαύλο κύκλο. Πολλά ζευγάρια που φτάνουν στο γραφείο του θεραπευτή λένε: «Δεν θα έπρεπε το σεξ να έρχεται μόνο του, χωρίς προσπάθεια;». Η απάντηση είναι «όχι». Κι αυτό γιατί η διατήρηση της σεξουαλικής σχέσης μέσα στο γάμο απαιτεί φροντίδα, ενέργεια, φαντασία και, κυρίως, διάθεση και από τους δύο συντρόφους. n
Κουρούσιας Κυριάκος Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
